آنها ظاهرا فراموش کرده اند که بواسطه همین دانشجویان ایرانی و سایر دانشجویان خارجی در ranking بین المللی بالا آمده اند و خیلی از اساتیدشان با مقالات همین دانشجویان، استادیار و دانشیار شده اند. چقدر مایه تاسف است که دانشگاه های مالزی با مقا له های دانشجویان ایرانی بالا بیایند و حتی یک دانشگاه ما هم در ranking بین المللی نباشد.
نکته تاسف بارتر اینکه جدیدا حضرات هزینه چاپ مقالات در کنفرانس را هم نمی دهند(اگر در دانشکده شما نشده، در آینده نزدیک اتفاق خواهد افتاد). حتی مقاله شما را نمی خوانند، ویرایش هم نمی کنند، اما باید اسم تمام اعضاء کمیته را در مقاله بیاوری.
نمی دانم چطور باید این تحقیرها را تحمل کرد. توقعشان بالا رفته است و مقاله ISI Journal می خواهند که تازه Impact Factor بالای 1 داشته باشد. اما میدانید ، برای ارایه مقاله در ISI Journal که نمره بالایی داشته باشد، لازم است با ارایه چند مقاله در کنفرانس مقاله اصلی را ارزیابی کرد.
اما مشکل اخیر هزینه 520 رینگیتی برای ویزا آن هم تنها برای دانشجویان ایرانی است. امروز تصادفا در GSO دیدیم چطور دانشجویان ایرانی به سختی این پول را پرداخت می کردند، مسلم بدانید که در آینده با خبرهای ناخوشایندتری مواجه خواهیم شد، وقتی این تعداد دانشجوی ایرانی self-finance را میبینند، این نوع قوانین را تصویب خواهند کرد. برای آنها آمدن این همه دانشجوی غیر بورسی تعجب اور است در حالیکه اکثریت قریب به اتفاق دانشجویان خارجی (حتی آفریقایی) بورس هستند.
ازتظر ما حل این مشکل فقط در دست سفارت یا نماینده علمی نیست و یک اقدام همگانی را لازم دارد. ما از دوستان عزیز دانشجو تقاضا می کنیم دیگر جهت اخذ پذیرش دوستان و آشنایان خود اقدامی انجام ندهند. از تمامی دوستانی که با رسانه های مختلف ارتباط دارند می خواهیم اطلاع رسانی درستی از موصوعات مطرح شده داشته باشند.

